พ.ศ. ๒๕๕๕ ครบรอบ 80 ปี " คณะราษฎร " ทำการอภิวัฒน์ เปลี่ยนแปลงการปกครอง(๒๔๗๕ - ๒๕๕๕) .............. ระบอบเผด็จการทรราช ราชาธิปไตยจงพินาศ !!! ระบอบประชาธิปไตยของปวงชนชาวไทยจงเจริญ !!!

รำลึก 80 ปี ประชาธิปไตย ซึ่งเป็นภาระกิจของคนไทยที่ต้องเดินหน้าต่อไป.......

๘๐ ปี ภารกิจคณะราษฎร

ภารกิจท่านยังมิสำเร็จ
รัฐเผด็จอำนาจนำครอบงำใหม่
๑๕ ปี ท่านอยู่แล้วจากไป
ทรราชขึ้นมาใหญ่ในแผ่นดิน

๖ ประการ สิทธิ เสรีภาพ
ถูกกำราบหมอบกราบเข้าแทนสิ้น
เอกราช การศึกษา การอยู่กิน
หวนถวิลสู่ผืนดินพอเพียง

ความปลอดภัยนั้นคือไร้ขื่อแป
รัฐรังแกปกปิดไร้สิทธิ์เสียง
เสรีภาพซึมซาบทุกสำเนียง
เดินหน้าเรียงสู่ตะราง-พูดความจริง

๒๔ มิถุนาฯ ๒๔๗๕
ราษฎรประกาศกล้าต่อหน้าสิงห์
เมื่ออำนาจประชาชนถูกปล้นชิง
แม้น The King ก็ต้องล้มราชบัลลังก์

เขาโค่นล้มเปลี่ยนแปลงการปกครอง
เพื่อพี่น้องผองชนในหนหลัง
หลุดออกจากระบอบอันน่าชัง
ด้วยพลังมวลชนคนธรรมดา

มาบัดนี้ ๘๐ ปีประชาธิปไตย
หมุนกลับไปเริ่มใหม่ไร้เดียงสา
เกิดซากเดนความคิดปฏิกิริยา
เทวดาองค์ใดใช้เงื่อนปม

ภารกิจของท่านจึงยังมิสำเร็จ
เวียนมาถึงแปดสิบปีที่ขื่นขม
เราก้าวเดินทีละย่างอย่างเศร้าตรม
แต่ยังถมทางท่านต่อเพื่อรอวัน!.

Homo erectus/กลุ่มกวีตีนแดง
ขอคารวะต่อคณะราษฎร ผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยในวันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕

เหมือนมารร้ายยามกลายร่าง...กฎถูกสร้างช่างร้ายเหลือ ลิดรอนสิทธิ์ด้วยพิษเจือ...คลุกเคล้าเนื้อธรรมนูญ สนองคุณทรราช...เอื้อธรรมนูญวายปลาย 50...ธรรมคุณถูกเปลี่ยนสี……..อำมาตย์พาชาติสูญ นามมันคือธรรมนูญ...ปี50 “ อหังการ “ เปลี่ยนรัฐธรรมนูญเผด็จการตาบอดปี 50 ที่ใช้ในการการเปลี่ยนผ่านรัชกาล ที 10 มาเป็นรัฐธรรมนูญคนตาดีเสียเมื่อมีการเปลี่ยนผ่านศักราชใหม่ ในปี 2556 ....

ขุนเขาบอก :

ธรรมนูญวายปลาย 50...ธรรมคุณถูกเปลี่ยนสี……..

ตรากฎหมายสลายแดง...ธรรมนูญแต่งแบ่งสยาม
คิดมุ่งร้ายชายนิรนาม...หลุดสยามหลุดจากคน
ตั้งองค์กรซ่อนอิสระ...สะเปะสะปะมุ่งหาผล
ละเมิดสิทธิ์อิทธิพล...ประหารคนโดนคดี

ธรรมนูญเอ๋ยเคย 40...สนองคุณบุญหนักหนา
อยู่ในใจไทยประชา...นครา”สวัสดี”
10ปีผ่านบันดาลสุข...ไฟถูกปลุกลุกด้วยสี
ด้วยข้อหาประดามี...ธรรมนูญนี้ “ ถูกทำลาย “

ธรรมนูญวายปลาย 50...ธรรมคุณถูกเปลี่ยนสี
คุณธรรมนำชีวี...คุณความดีถูกกล้ำกราย
อคตินิติรัฐ...กฎอสัตย์ตรากฎหมาย
เพียงมุ่งหวังเพื่อทำลาย...ล่มสลาย “ นิติธรรม “

มลังเรืองเมืองสยาม...ถูกประณามข้ามสมัย
ธรรมนูญค้ำจุนใคร....ตราขึ้นใหม่ใครรับกรรม
คนถือปืนยืนค้ำหัว...เสียงปืนรัวเมืองระสำ
ฉีกธรรมนูญคุณธรรม...ไล่ผู้นำธรรมคุณ

เหมือนมารร้ายยามกลายร่าง...กฎถูกสร้างช่างร้ายเหลือ
ลิดรอนสิทธิ์ด้วยพิษเจือ...คลุกเคล้าเนื้อธรรมนูญ
สนองคุณทรราช...เอื้ออำมาตย์พาชาติสูญ
นามมันคือธรรมนูญ...ปี50 “ อหังการ “

ยิ่งรักรู้ต้องอยู่นาน...รีบประหารธรรมนูญผี
แก้กฎหมายธรรมนูญดี...ต้นดิถีปีใหม่กาล
มรังเรืองเมืองสยาม...จักงดงามนามสืบสาน
สองสมัยไทยตระการ...รัฐบาล “ ธรรมคุณ “.........รีบแก้ไขก่อนไทยจักสูญ...

ยุติธรรมผีกระหัง...มันแค่ฟังผู้สั่งการ......เฮ้อ..ตรูละเซ็ง..แสนสมเพช...คือสาเหตุประเทศล่ม ยุติธรรมลูกผสม...คนผสมผีกระหัง ตัดสินความ...ตามบัญชาพาชาติพัง ยุติธรรมผีกระหัง...มันแค่ฟังผู้สั่งการ......เฮ้อ..ตรูละเซ็ง.. ศาลเจ้าของไอ้ปีศาจจอมเผด็จการตาเดียว มันก็ฟังแต่คำสั่งพ่อของมัน...

ขุนเขาบอก :

ยุติธรรมผีกระหัง...มันแค่ฟังผู้สั่งการ......เฮ้อ..ตรูละเซ็ง..

อยุติธรรม...ครอบงำประเทศไทย
หลายยุคสมัย...ประเทศไทยมัวหม่น
นครา...ปวงประชาทุกข์เหลือทน
หวังเบื้องฟ้านภาดล...ช่วยหลุดพ้นบ่วงกาลี

อวดฤทธี...กาลีบ้านกาลีเมือง
สร้างราวสร้างเรื่อง...ขุ่นเคืองแบ่งแยกสี
ยุติธรรม...รับจำนำทุกคดี
รับคำไอ้รับคำอี...รับคดีมีบัญชา

ยุติธรรม...มืดดำอำมหิต
หวังคร่าชีวิต...อภิสิทธิ์มีปัญหา
ศพคนตาย...นอนเรียงรายนครา
ยุติธรรมเบือนหน้า...แค่คนบ้าฆ่ากันเอง

ฆ่าคนตาย...ส่งทนายให้ประกัน
ตะโกนว่าด่าพวกมัน...ไม่ประกันมันข่มเหง
ใช้คำหรูเหยียดหยามกู...ตรูละเซ็ง
ทีกบฏอ้ายเส็งเคร็ง...ทำนักเลงมันว่าดี

ยุติธรรม...แสนระยำเล่นจำอวด
ไม่กลัวกรรมติดจรวด...เล่นจำอวดแบ่งแยกสี
สอ.ดอ.ดำ...มันยังทำเป็นคดี
ความหวังไทยใช้ 3 จี...ถ่วงคดีคาราคาซัง

แสนสมเพช...คือสาเหตุประเทศล่ม
ยุติธรรมลูกผสม...คนผสมผีกระหัง
ตัดสินความ...ตามบัญชาพาชาติพัง
ยุติธรรมผีกระหัง...มันแค่ฟังผู้สั่งการ......เฮ้อ..ตรูละเซ็ง..

ใครสั่งฆ่าพลตรี ขัตติย สวัสดิผล ( เสธ. แดง )?

ชายชุดดำกับความฉิบหายของกองทัพที่สุดอัปยศจนไม่กล้าพูดถึง

ในคืนวันที่ 10 เมษายน 2553 หลังจากแผนการล้อมฆ่าคนเสื้อแดงที่ผ่านฟ้าล้มเหลวเนื่องจากแม่ทัพส่วนหน้า พลตรีวลิต โรจนภักดี และนายกองต่างๆโดนสอยร่วงทำให้ยุทธการดำเนินต่อไปไม่ได้ สร้างความแค้นให้กับแม่หญิงอมเพชรซาอุเป็นอย่างมาก เนืองจากหนึ่งในนายกองนั้นเป็นคนที่แม่หญิงอมเพชรรักมากคือ พอ.เกรียงศักดิ์ นันทโพธิเดช (นามสกุลเดียวกันกับยอดรักของเธอ เป็นอะไรกันผมไม่ขอยืนยันรู้แต่เพียงว่าหล่อนแค้นอย่างสุดๆ)

คำสั่งล้างแค้นจึงออกมาอย่างเร็ว ภายในคืนนั้นเองก็รวบรวมทหารที่แตกทัพกลับมาได้และยกขบวนมาเพื่อแก้แค้น โดยออกจากราบ 11 เวลาประมาณตีสองในคืนนั้นเอง ขบวนรถของทหารที่มาเพื่อแก้แค้นแทนแม่หญิงอมเพชรขึ้นมาทางด่วนรามอินทราและ กะจะลงที่ทางด่วนยมราชแล้วเข้าถล่มพวกเสื้อแดงด้วยอาวุธหนักที่เตรียมมา อย่างเต็มพิกัด แต่ข่าวการเคลื่อนไหวนี้ไม่พ้นการข่าวของทหารแตงโมส่งข่าวมาที่ศูนย์กลางนัก รบโรนิน และโรนินทุกส่วนมีการรวบรวมกำลังอย่างรวดเร็ว


นักรบโรนิ นแต่ละกลุ่มจะไม่รู้จักกันจะรู้จักกันในเฉพาะกลุ่มของตัวเอง ทุกฝ่ายมาตามสายงานที่นายส่งมาและมีบางส่วนมาในนามอิมพอร์ต(นำเข้า จากนอก)อย่างที่คนเสื้อแดงเคยได้ยินมานั่นเองผ่านการประสานงานโดยศูนย์กลาง ถึงแม้จะมีจำนวนน้อยกว่าแต่พวกเขาต้องหยุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นี้ให้ได้ เหมือนดังเช่นที่พวกเขาซึ่งมีจำนวนน้อยกว่ามากแต่สามารถหยุดการล้อมฆ่าพี่ น้องประชาชนได้เมื่อตอนหัวค่ำโดยแผนเด็ดหัวแม่ทัพด้วยการใช้ฝีมือการยิง เอ็ม79 ขั้นเทพแบบวิถีตกลงการวงล้อมขณะที่วลิตและนายกองกำลังนั่งล้อมวงวางแผนได้

ขบวนรถจากราบ 11มาถึงจุดที่จะลงทางด้วย เส้นทางเป็นทางโค้งลาดชันลงมาอยู่ๆก็มีรถสองคันวิ่งปิดเส้นทาง รถคันหน้าต้องหยุด และในขบวนคันต่อๆมาก็ต้องหยุดด้วย สัญญานปฏิบัติการของนักรบโรนินที่ใส่ผ้าคลุมหน้าสีดำเริ่มทำงานด้วยการยิง เอ็ม79เข้าไปในขบวนรถ กระสุนนัดแรกเข้าไปที่กระบะรถยีเอ็มซีอย่างแม่นยำ ทหารที่บรรทุกมาท้ายรถโดนเข้าอย่างจัง พร้อมกันนั้นกระสุนจากปืนเล็กยาวนับไม่ถ้วนก็กระหน่ำเข้าไป ทั้งเอ็ม79 ทั้งกระสุนมาจากทุกทิศทางทหารที่อยู่บนรถไม่ทันตั้งตัวโดนกันถ้วนหน้า

หลังจากกลุ่มนักรบโรนินกระหน่ำยิงจนมั่นใจว่าขบวนรถนี้ได้ถูกทำลายไม่สามารถ เดินทางไปปฏิบัติภาระกิจล้อมฆ่าคนเสื้อแดงได้อีกแน่แล้ว สัญญานสั่งให้ถอยก็ถูกยิงขึ้นด้วยเสียงปืนพกสั้นแปดนัดและหลังจากนั้นนักรบ โรนินก็ได้สลายตัวกันไป เสียงรถมูลนิธิกู้ภัยร้องกันอย่างระงมพร้อมกับขนร่างของทหารที่มาจากราบ 11 คำสั่งนายให้เอาไปส่งโรงพยาบาลพระมงกุฏเท่านั้น สายของทหารแตงโมก็ได้เข้าไปปะปนเพื่อติดตามผลงานทราบในเบื้องต้นทราบว่ามี ทหารตายนับร้อยศพ ซึ่งข่าวนี้ได้สร้างความอับอายและความแค้นให้กับเหล่และสตาร์เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะแม่นางอมเพชรซาอุคลั่งแค้นอย่างหนัก คำสั่งกำจัดเสธ.แดงจึงออกมาในคืนนั้นเองภายใต้รหัส "ดาวแดงดับ"

....." พ่อกับลูกสาวครอบครัวนักประชาธิปไตย"......เราขอแสดงความชื่นชมยินดีมายังครอบครัวนักประชาธิปไตย ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่รับผิดชอบเลี้ยงดูลูกให้เป็นคนดีเป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าเพื่อทำประโยชน์ช่วยเหลือสังคมและประเทศชาติในอนาคตข้างหน้า.

โดย   สายลมรัก

นี่มันลูกกูชัด ๆ (ขออภัยกระทู้ส่วนตัวไม่เกี่ยวกับการเมือง)

เมื่อเช้า ผมต้องขับรถไปส่งลูกเรียนพิเศษ เหมือนเช่นเคย หากทุกวันอาทิตย์ผมไม่ติดภารกิจใด ๆ ผมจะทำหน้าที่ พ่อ ในการดูแลลูก ๆ โดยปกติ ก็จะรอรับกลับมาพร้อมกันเลย

ลูกสาวคนนี้ ผมเลี้ยงมาแต่เกิด เลี้ยงมาด้วยมือตนเอง เพราะแม่เขาไม่ว่าง มีภารกิจที่ต้องทำงานกลางคืน เนื่องจากเป็นพยาบาล (ตอนนี้หย่ากันไปนานแล้ว)

ฉะนั้นอุปนิสัยใจคอ การกล่อมเกลามันจะมาจากผม (ผมเลี้ยงลูกเหมือนเพื่อน คุยกันด้วยเหตุผล มันก็จะได้รับการหล่อหลอมมาจากผม)

ผมอ่านมติชน ลูกก็อ่านมติชน ผมอ่าน โลกวันนี้ ลูกก็อ่านโลกวันนี้ แต่แกออกปากว่า อันหลังนี้เขียนเอียง (ฮา)

ขณะขับออกจากหมู่บ้าน ลูกสาวผมก็เอ่ยปาก คุณพ่อหนูมีเรื่อง อยากปรึกษาหนึ่งเรื่องอยากถามหนึ่งเรื่อง คุณพ่อจะเอาเรื่องไหนก่อน

ผม งง เว้ยเฮ้ยมาไม้ไหน เอาเรื่องปรึกษาก่อน

ครูอยากให้หนูสอบห้องกิ๊ฟเตท ในชั้นมอสี่ เพราะหนูคะแนนถึง (แกเรียนได้ที่หนึ่งมาตลอด) แต่หนูเห็นว่า เพื่อน ๆ ในห้องนั้น เขาไม่เอาใคร แข่งกันเรียน ไม่คุยกัน เห็นแก่ตัว หนูกลัว

ผมให้แกเลือกเอาด้วยตัวเอง ถ้าเรียนได้ (จะใช้การเรียนด้วยภาษาอังกฤษ )หนูต้องปรับตัวเอง ถ้าหนูไม่อยากสอบ ก็ไม่ต้องสอบ พ่อแค่อยากให้หนูสนุกกับการเรียนแค่นั้น แต่ผมรู้ว่าลูกแอบเตรียมตัวเพราะช่วงนี้ ทั้งฟังพูดอ่านเขียน แกเตรียมตัวหนักมาก โดยเฉพาะการอบดูหนังซาวแทรค

แต่อยากบอกไว้อย่างหนึ่งว่า อย่ากลัวการเปลี่ยนแปลงเพราะเมื่อถึงเวลา หนูหนีมันไม่พ้น

อันนี้พื้น ๆ

แต่พอมาถึงคำถามนี่สิ

พื้นฐานของลูกผม แกเป็นนักช่วยเหลือเพื่อนมาแต่เรียนมอหนึ่งแล้ว

ใครสอบไม่ดี ใครมีปัญหา ใครไม่เข้าใจ ใครไม่ยอมทำงานกลุ่ม ลูกสาวผมมันชอบช่วยเหลือ เพื่อให้เพื่อนไม่ติด ร.

งานกลุ่มแต่ละอย่าง ลูกสาวจะเป็นตัวจักรสำคัญ เพราะผมเคยถามเวลาพาแกไปซื้อของเพื่อทำงานกลุ่มว่า ทำไมไม่เห็นแบ่งให้เพื่อนไปซื้อของกันบ้างเลย ทำไมหนูทำอยู่คนเดียว

ลูกสาวจึงเป็นที่รักของเพื่อน ๆ ในห้องมาก ๆ ย่า(แม่ของผม)เคยเล่าให้ฟังว่า วันฟังผลสอบ พอครูประกาศว่า ด.ญ.คนนี้สอบได้เป็นที่หนึ่ง เพื่อน ๆ ลูกในห้องจะรบมือเป่าปาก กระโดดโลดเต้นเพราะดีใจด้วย

แกบอกว่า มีงานกลุ่มด้านภาษาที่สำคัญ จัดกลุ่มไว้กลุ่มละ ห้าคน แกก็รับบทเก็บตกเพื่อนกำพร้า เหมือนเดิม คือ คนไหน ไม่มีใครเอา ก็มารวมกันไว้กับตัวแก ปรากฏว่ามันเกิน คือมีเด็กผู้ชายอีกหนึ่งคนมาขออยู่ด้วย กลายเป็นหกคน แต่ลูกผมเก็บงำเอาไว้เพราะคิดว่า วันท้าย ๆ คงขอครูเป็นกรณีพิเศษเป็นหกคนได้

แต่ลูกคิดผิด ครูบอกว่าไม่ได้ ต้องห้าคนเท่านั้น

ลูกผมเก็บมานอนคิด อยู่สามวัน ตัดสินใจเอางานที่ทำไว้ให้เพื่อนทั้งห้าคน แล้วเสียสละ ออกจากกลุ่มไปขออยู่กับกลุ่มอื่นแทน

แต่นั่นหมายถึง สัดส่วนการทำงานในการได้คะแนนกับเด็กกลุ่มใหม่จะน้อยอยู่ในอันดับท้าย

ผมถามว่ามันกระทบกับวิชานี้ไหม เพื่อนกลุ่มอื่นจะรับไหม แล้วจะส่งผลอย่างไร

ลูกบอกว่าเพื่อนกลุ่มอื่นยินดีรับ ที่หนูออกมาเพราะว่าหากหนูลอยแพห้าคนนี้ พวกนี้คงไปไม่รอด หนูเลยให้งานที่หนูทำไว้เอาไปสานต่อ ซึ่งมันเสร็จหมดแล้ว

เพื่อนสนิทหนูบอกว่า ไม่ต้องเสียสละขนาดนั้นก็ได้ แต่หนูคิดว่าหนูทำถูกแล้วพ่อวาหนูทำถูกมั้ย

ผมบอกตรง ๆ ว่าไม่รู้จะตอบอย่างไร ใจหนึ่งก็แปลกใจ อีกใจหนึ่งก็ ดีใจ อีกใจหนึ่งก็ งง

ได้แต่บอกว่า ถ้าคิดว่าทำอะไรแล้วถูกต้อง ทำแล้วมันได้ช่วยเหลือคนอื่น ทำแล้วสุขใจโดยไม่หวังสิงตอบแทน หนูทำไปเถอะ พ่อไม่ขัด

จริง ๆ ผมแอบปลื้มใจที่ลูกคิดแบบนี้ รู้จักนึกถึงคนอื่น รู้จักแบ่งปัน รู้จักรักคนอื่น

ผมไม่ได้คุยนะ ระหว่างที่ผมเคลือนไหวในม๊อบ ลูกเคยรอผมจนดึกเพื่อบอกกับผมว่า หนูรักพ่อ หนูไม่ห้ามที่พ่อทำ แต่หนูเป็นห่วงเลยอยากให้พ่อรู้ว่าหนูกลัวพ่อจะเป็นอะไรไป (ตอนนั้นสถานการณ์มันเครียดมาก)

ผมได้แต่บอกกับลูก แบบกลบเกลื่อนว่า ทำไมกลัวไม่มีใครส่งเรียนเหรอ ลูกไม่ได้ตอบหรอก แต่ผมรู้ว่า แกรู้สึกยังงัย

กระทู้นี้ หากสมาชิกอ่านแล้ว เห็นว่าไม่เกี่วข้องกับเนื้อหาในห้องก็อย่าหมั่นไส้ผมนะ ขออภัยที่ผมมานั่งคิดดูแล้ว ไม่อาจจะเก็บไว้ในใจคนเดียวได้

รู้สึกดีใจที่ลูกคิดถึงคนอื่น ๆ ก่อนเหมือนที่เราเคยทำ

ผิดกันก็แต่ ตอนเด็ก ๆ ผมเกเรมาก แต่ลูกไม่เก วันนี้เป็นวันที่ผมคุยกับลูกแล้วรู้สึกดีมาก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผมเชื่อว่า หากวันใดวันหนึ่งในอนาคต การต่อสู้อย่างที่ พ่อมันเคยทำยังไม่จบ

ผมมีทายาทที่จะออกไปทำงานแบบนี้แทนผมแล้ว

ดีใจจังที่สอนลูกให้เป็นอย่างนี้ได้

............................................................................................................................................................

"แผนสองของอำมาตย์เริ่มแล้ว" ประชาชนเจ้าของประเทศและรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งโปรดเตรียมพร้อม.......เราขอส่งกำลังใจมายังคุณก่อแก้วและครอบครัวจงมีจิตใจที่เข้มแข็งแน่วแน่ยึดมั่นในความถูกต้องเพราะคุณไม่ได้ทำความผิด แต่ผิดเพราะคุณอาศัยอยู่ในประเทศที่ปกครองด้วยกฎหมายภายใต้"รัฐธรรมนูญโจรปี๒๕๕๐" ที่พวกสมุนอำมาตย์เขียนขึ้นเพื่อใช้กดขี่ข่มเหง จำกัดสิทธิเสรีภาพประชาชนและใช้ปกป้องความผิดของพวกมันที่เป็นกบฎปล้นประเทศเมื่อปี๒๕๔๙...... คุณจงภูมิใจที่เกิดมาเป็นมนุษย์มีความคิดมีความเชื่อมั่นในตนเอง ไม่เหมือนพวกเศษเดนจากขุมนรกที่เกิดมาโง่ไม่มีสมองคิดเอง เป็นทาสทำตามคำสังของหัวหน้าจอมโจรเผด็จการปีศาจเท่านั้น......

 

---

    ก่อแก้วพิกุลทอง ศาลถอนประกัน

ข่าว มติชน


30 พ.ย. 2555 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเวลาประมาณ 15.30 น. หลังจากที่ศาลอาญาได้นัดสอบถามพยานฝ่ายนายก่อแก้ว พิกุลทอง ส.ส.บัญชีรายชื่อพรรคเพื่อไทย(พท.) และนัดฟังคำสั่งว่าจะถอนประกันหรือไม่ ในคดีแกนนำกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) 5 คน โดยเฉพาะกรณีนายก่อแก้ว แถลงที่รัฐสภา ทำนองเรียกร้องให้คนเสื้อแดงร่ำลาครอบครัว หากศาลรัฐธรรมนูญตัดสินว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นการล้มล้างการปกครอง และให้จับกุมตัวตุลาการรัฐธรรมนูญ


ล่าสุดศาลได้สั่งเพิกถอนประกันนายก่อแก้ว(จำเลยที่5) เนื่องจากศาลเห็นว่าในการแถลงข่าวที่รัฐสภาเมื่อวันที่17ก.ค.2555 และกรณีไปปราศรัยที่ย่านมีนบุรีผิดเงื่อนไขการปล่อยตัวชั่วคราว เพราะคำแถลงดังกล่าวเป็นการมุ่งร้าย ช่มขู่ต่อตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ

ส่วนจำเลยอีก4ราย ได้แก่ นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และแกนนำ นปช. นายแพทย์เหวง โตจิราการ นายวิภูแถลง พัฒนภูมิไทย นายการุณ โหสกุล ส.ส.พรรคเพื่อไทย ศาลยกคำร้อง โดยศาลได้เพิ่มเงื่อนไขห้ามขึ้นเวที ยุยงปลุกปั่น และห้ามออกนอกประเทศ

http://www.matichon....catid==

ประเทศของใคร...ไพร่มันสับสน คนไม่กี่คน...อิทธิพลหนักหนา อำมหิตเลือดเย็น...เลือดเซ่นนครา ตั้งกฎกติกา...เข่นฆ่าประชาธิปไตย มันคือ " เหี้ยสั่งฆ่าง่อยสี่ขาบนรถเข็น " ที่ตั้งกฏกติกา เพื่อรักษาอำนาจเผด็จการของมัน

ขุนเขาบอก :

ย่ำยีกันอยู่ได้....ระวังไพร่มันเอาคืน......แล้วคุณมึงจะไม่มีที่ยืน....

เป็นรัฐบาล...ผ่านการเลือกตั้ง
มีคนหนุนหลัง...สิบห้าล้านเสียง
มหาอำนาจ...ต่างชาติร่วมเคียง
แต่ไงแพ้เพียง “ อำมาตยา”

อึดอัดขัดใจ...ไพร่มันสะท้อน
รัฐบาลสั่นคลอน...ถูกป้อนข้อหา
ศาลเล็กศาลใหญ่...จ้องใส่อาญา
องค์กรสรรหา...ตั้งท่าหาความ

มันจิกมันกัด...มันฟัดมันเหวี่ยง
สิบห้าล้านเสียง...เหลือเพียงคำหยาม
สิทธิเสรี...ถูกไอ้อีคุกคาม
เหยียบย่ำสยาม...ประณามประชา

ประเทศของใคร...ไพร่มันสับสน
คนไม่กี่คน...อิทธิพลหนักหนา
อำมหิตเลือดเย็น...เลือดเซ่นนครา
ตั้งกฎกติกา...เข่นฆ่าประชาธิปไตย

บัญชาทหาร...ตั้งศาลต่ำเตี้ย
ทำแต่ความเอี้ย...ไม่เพลียเลยใช่ไหม
รัฐบาลของพวกกู...มึงไม่รู้เลยหรือไง
ย่ำยีกันอยู่ได้....ระวังไพร่มันเอาคืน......แล้วคุณมึงจะไม่มีที่ยืน....