"บ้านเมืองของเราเป็นปึกแผ่นมั่นคงและร่มเย็นเป็นสุขมาช้านาน เพราะเรามีความยึดมั่นในชาติ "
โดย แสงตะวัน
นี่คือวาทะกรรมของปีศาจมือถือสากปากคาบคัมภีร์ เจ้าของระบอบเผด็จการอำมหิตตัวจริงเสียงจริง หัวหน้าศักดินานายทุน เจ้าพ่อมาเฟีย ทีทำตัวเป็นเทวดากำมะลอ ปีศาจผีดิบสั่งฆ่าประชาชนมาแล้วอย่างมากมายจนได้รับฉายาว่า " ไอ้เหี้ยสั่งฆ่าอีห่าสั่งยิง "เป็นผู้ขัดขวางไม่ให้ประเทศไทยมีระบอบประชาธิปไตยไม่ให้มีการเลือกตั้งทรยศ คตโกงประเทศชาติและประชาชน กดขี่ข่มเหงเป็นพวกกาฝากทำนาบนหลังคนจน ให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังกบฎหมาบ้าสุเทพและพวกทำลายชาติ
โค่นล้มรัฐบาลของประชาชนที่มาจากการเลือกตั้งเพื่อจะได้จัดตั้งรัฐบาล และรัฐสภาของตัวเองขึ้นมาแทนในการเปลี่ยนผ่าน โดยจะให้ลูกสาวพุงโตขึ้นมาเป็นกษัตริย์รัชกาลที่ ๑๐ แทนลูกชาย เหมือนกับตัวเองที่เคยแย้งชิงบัลลังก์จากพี่ชายมาแล้วโดยฆ่ารัชกาลที่ ๘ในหลวงอานันท์เมื่อวันที่ ๙ เดือนมิถุนายน พ.ศ ๒๔๘๙ เวลา ๙. ๓๐ นาฬิกา ก่อนจะเดินทางกลับประเทศสวิสเซอร์แลนด์เพียงวันเดียว
เป็นตัวการทำให้สังคมแตกแยกออกเป็นสองฝักสองฝ่าย เอาศาล ทหาร พรรคการเมืองประชาธิปัตย์และองค์กรอิสระต่างๆไปจนถึงสื่อสารมวลชน ทำเป็นสมบัติส่วนตัวเพื่อใช้เป็นเครื่องมือกดขี่ข่มเหงประชาชนที่เป็นเจ้าของประเทศ เป็นเจ้าของตัวจริง ม. ๑๑๒ ที่จะจับใครที่คิดต่างเข้าคุกเข้าตรางก็ได้โดยกล่าวหาว่าไม่จงรักภักดี จับขังคุกอย่างเดียวไม่ให้มีการประกัน เพียงเพื่อรักษาบัลลังก์ให้แก่ตัวเอง
กษัตริย์ภูมิพลเป็นจอมเผด็จการอำมหิตตัวจริง ที่ปกครองประเทศโดยการหลอกลวงและโฆษณาชวนเชื่อ มาอย่างยาวนาน ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองไทยอยู่ในเวลานี้ก็มีสาเหตุมาจากบุคคลคนนี้
ฉนั้นประชาชนชาวไทยทั้งหลายจงลุกขึ้นมาต่อสู้เรียกร้องเพื่อไม่ให้มีระบอบเผด็จการกษัตริย์อีกต่อไป ไม่ว่าจะมีการเลือกตั้งสักกี่ครั้งกี่หน ถ้าตราบใดยังอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการของกษัตริย์ปีศาจอำมหิตมือถือสากปากคาบคัมภีร์นี้แล้ว ประเทศชาติก็จะไม่สามารถมีประชาธิปไตยตามที่ประชาชนส่วนใหญ่ปราถนาได้
.................................................................................................
ย้อนรอยสี่แผ่นดิน
ที่มา Somchai Jiu
"โอ๊ย ปล่อยมือก่อนแม่พลอย ชั้นเจ็บนะ" ช้อยร้อง
"ก็สมควรน้อยอยู่รึ ช้อยนะช้อย แม่ช้อยเอาใจออกหากไปให้พวกนั้นได้อย่างไรกัน"
พลอยปล่อยมือที่บีบแขนช้อยอยู่ แต่ปากยังบ่นว่าด้วยอารมณ์เคียดขึ้ง
"ใจเย็นๆ ฟังฉันหน่อยเถิด พลอย ฉันแค่ไม่อยากให้อะไรๆ มันเลวร้ายไปกว่านี้"
"จะเป็นไรไปเล่า ช้อย ก็แค่สมุหนายกเลวๆ กับญาติโกโหติกาของมันต้องระเห็จไปจากแผ่นดิน"
"เขาก็ยอมลงให้จนไม่รู้จะอย่างไรแล้วนะ พลอย
จากนี้ ก็ปล่อยให้ชาวบ้านชาวช่องเลือกสมุหนายกใหม่เสียก็สิ้นเรื่อง
แต่นี่ พวกแม่พลอย...." ช้อยชะงัก ปรายตาไปที่ชั้นบนของตำหนัก ทั่วทั้งวังที่มืดมิด มีเพียงแสงอัจกลับรำไรส่องมาจากหน้าต่างชั้นบนนั่น ช้อย เห็นเงาร่างหนึ่งผลุบกลับเข้าไปหลังบานหน้าต่าง ช้อยก้มหน้างุด เดินผละจากพลอย
"เดี๋ยว แม่ช้อย ทำไมไม่พูดให้สิ้นความ จะอมพะนำอะไรกัน"
"พลอย" ช้อยหันกลับมาพูดกับพลอยด้วยน้ำเสียงเศร้าเครือ"เพลานี้ ฉันจะพูดอะไรได้ อะไรต่อมิอะไรมันไปเร็วเสียเหลือเกิน รุนแรงและไร้เหตุไร้ผลจนฉันงงไปหมดแล้ว ฉันก็หวังแต่ให้ผู้คนข้างหลังเรา ได้เป็นไท จริงๆ เสียทีก็เท่านั้น"
พลอยเมื่อเห็นช้อยพูดทั้งน้ำตาก็เย็นลงได้บ้าง เข้ามากุมมือช้อยไว้ พลางว่า
"ช้อยเนี่ย เห็นจะเป็นเพราะไปคบค้ากับพ่อปีติและพวกครูๆ อะไรนั่นจนฟุ้งไปทีเดียวเชียว พูดอะไร เป็นทง เป็นไท
ช้อยรู้ไหม คนข้างหลังที่ช้อยห่วงนะ ฉันได้ยินแต่ว่า อยากมาเกิดสมัยสมบูรณาฯกันทั้งนั้น ทั้งพวกละครเอย ทั้งคนมีอันจะกินเอย"
ช้อยได้ยินที่พลอยว่า อดที่จะย้อนไม่ได้ "แม่พลอยก็ฟังแต่พวกในบางกอก เคยฟังเสียงคนหัวเมืองบ้างไหม"
"วุ๊ย พวกนั้น วันๆ เอาแต่ทำมาหากินจะไปรู้อะไรกี่มากน้อยกันเทียว นี่วันก่อน คุณหนูบ้านพระยาภิรมย์ภักดี แกยังว่า พวกบ้านนอกขอกตื้อ ไม่รู้เรื่องบ้านเมืองหรอก"
ยิ่งพลอยพูดเท่าไหร่ ยิ่งทำให้แม่ช้อยเจ็บช้ำน้ำใจมากขึ้นเท่านั้น
แต่เหมือนแม่พลอยจะไม่รู้สึก ยังคงพร่ำพูดต่อราวกับท่องจำมา
"พ่อเทพ เขายังบอกอีกว่า ทุกคนที่ออกมาในยามนี้ ทั้งพระนคร คนดีที่รักชาติ ทั้งนั้น"
"รักชาติ รักชาติ" แม่ช้อยริมฝีปากสั่น เสียงเครือ น้ำตาคลอ
"รักชาติ รัก....ชาติที่แล้ว น่ะสิ ถึงอยากจะถอยหลังกลับชาติไปเกิดเป็นทาส ไพร่ สักเลก จำตรวน ทวนหวายกันนัก"
"รักชาติ รักชาติ จะเป็นทาสกันไปอีกกี่ชาติกันฮึ
ที่ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอยู่เนี่ยเป็นเพราะอะไร ตรองดูถี แม่พลอย" ช้อยพูดจบ สะบัดหน้าจากไปทันที ทิ้งแม่พลอยให้ยืนอ้าปากค้างอยู่กลางความมืดนั่นเอง
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar