นางคือใครไพร่มันรู้...... ดั่งโลมาตายน้ำตื้น พลาดไหลลื่นหัวฟาดหิน นอนหลับใหลไม่ยลยิน คืนสู่ดินสิ้นราคา ศรัทธาเลือนเหมือนตัวเจ้า ชราเร้าเจ้าปัญหา ชราไซร์วัยชรา ยกพาราให้ใครครอง

 

ขุนเขาบอก :
นางคือใครไพร่มันรู้......
 
เขาถอยแล้วไม่แคล้วลา เชิญกานดาลงจากแท่น
เห็นแสงแก้วแล้วไทยแลนด์ ยุงรำแพนสู่พงไพร
อิสระดั่งนกบิน คืนสู่ถิ่นเริ่มสมัย
ประชาชนคนพาไป กลับมาใหม่วิไลเรือง
 
คลื่นลมแรงแดงสะท้าน เตือนดวงมานอำมาตย์ผวา
หวั่นชนไพร่ไพรพนา เยื้องยาตราเข้าสู่เมือง
เหลืองระลึกตรึกตรองแล้ว พินาศแล้วเจ้าดอกเหลือง
แดงยาตราล่วงหน้าเมือง เจ้าดอกเหลืองเลี่ยงพารา
 
อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ เทพประทานมิเห็นสม
แอบอ้างไปไร้คนชม สีเหลืองล่มนครา
ความจริงแท้แผ่ประจาน ขืนดักดาลเกิดปัญหา
ตาสว่างทั้งพารา ขืนเงื้อง่าพากันตาย
 
อนุมานแค่ศาลเจ้า จำนำข้าวยอมเสียหมา
องค์กรเถื่อนเลือนราคา กะโหลกกะลาน่าอับอาย
ตัดสินไพร่ไวปานวอก นักเรียนนอกรอเรื่องหาย
สมองหมาปัญญาควาย คนใกล้ตายคอยบัญชา
 
ดั่งโลมาตายน้ำตื้น พลาดไหลลื่นหัวฟาดหิน
นอนหลับใหลไม่ยลยิน คืนสู่ดินสิ้นราคา
ศรัทธาเลือนเหมือนตัวเจ้า ชราเร้าเจ้าปัญหา
ชราไซร์วัยชรา ยกพาราให้ใครครอง
 
แว่วระฆังวังเวงแว่ว ต้องลาแล้วกับสังขาร
เหนื่อยเหลือเกินเดินมานาน รัฐบาลตามครรลอง
เปิดพาราสู่ฟ้าใหม่ นำวิไลสู่ไทผอง
แต่นี้ไปให้ปรองดอง อำมาตย์ผองต้องยอมนาง......
นางคือใครไพร่มันรู้......

ขุนเขาจากแดนไกล,