ข่าววิเคราะห์—กษัตริย์วชิราลงกรณ์รวยขนาดไหนกัน?

Andrew MacGregor Marshall 

ข่าววิเคราะห์—กษัตริย์วชิราลงกรณ์รวยขนาดไหนกัน?ANALYSIS—How rich is King Vajiralongkorn?(Scroll down for English-language version)
🍕🇹🇭 งบประมาณใหม่ของฝ่ายการปกครองไทย รวมไปทั้งงบจำนวนมหาศาลอนาจารพันลึกถึง 29 พันล้านบาท ที่จัดไว้จ่ายให้กษัตริย์วชิราลงกรณ์ และสถาบันกษัตริย์ ด้วยจำนวนพลเมืองทั้งประเทศ แค่ 69 ล้านคน เอามาหารกันแล้ว คนไทยแต่ละคน ต้องเสียภาษีไปบำรุงบำเรอสถาบันฯ ด้วยจำนวน 420 บาท หรือ 12.88 เหรียญสหรัฐ ต่อปีเมื่อเทียบเฉพาะอัตราภาษีต่อหัวต่อปีของประชากร ในงบใช้จ่ายของกษัตริย์อื่นๆ ก็มีเพียงประเทศเดียวในโลก ที่มีสูงกว่าของไทย คือราชอาณาจักรสวาตีนี่ อันเคยเป็นที่รู้จักกันในชื่อ สวาซีแลนด์ และปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช โดย กษัตริย์ อึมสวาติ ที่สาม ผู้เป็นที่ทราบกันดีในความเป็นทรราช กดขี่ ละเมิดสิทธิมนุษยชน ตอนนั้นเขามีเมีย 15 คน และพ่อของเขาก่อนหน้านั้น มีเมีย 125 คน

อึมสวาติ ได้งบค่าใช้จ่ายปีละ 61 ล้านเหรียญสหรัฐ – น้อยกว่ามูลค่าที่สถาบันกษัตริย์ไทยดูดเอาไปใช้หลายเท่า – แต่ด้วยความที่ สวาตีนี มีพลเมืองเพียงแค่ 1.4 ล้านคน มูลค่าอัตราภาษีต่อหัวจึงสูงถึง 43.57 เหรียญสหรัฐต่อคนต่อปี
ในทางตรงกันข้าม พวกเจ้าในสหราชอาณาจักร ได้รับงบประมาณ 67 ล้านปอนด์จากภาษีอากร ในปี พศ 2561-62 ตามตัวเลขที่เผยแพร่ครั้งล่าสุด ซึ่งมีมูลค่าเท่ากับ 82 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือ 1.23 เหรียญสหรัฐต่อประชากรคนหนึ่งต่อปี – น้อยกว่าถึงสิบเท่าของจำนวนที่คนไทยต้องจ่ายให้ วชิราลงกรณ์และครอบครัว
เมื่อว่ากันให้ถึงที่สุดแล้ว สถาบันกษัตริย์ไทย ใช้เงินมากที่สุดในโลก ไม่มีพวกเจ้าตระกูลใดในโลกา จะหาญกล้าหน้าด้านดูดภาษีชาวบ้านไปล้างผลาญ ปีละเกือบพันล้านเหรียญสหรัฐอย่างนี้ ประเทศที่ได้อันดับสองของค่าบำรุงพวกเจ้าคือญี่ปุ่น ที่ครอบครัวจักรพรรดิใช้ภาษีปีละมากกว่า 330 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี ซึ่งยังน้อยกว่าของเมืองไทยมาก ทั้งที่ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ร่ำรวยกว่าเมืองไทย และมีประชากรมากกว่าเกือบสองเท่าในจำนวน 126.8 ล้านคน
และสิ่งที่ทำให้ราคาจำนวนค่าบำรุงราชาไทย เป็นเรื่องเลยเถิดละเมิดตรรกะ ก็คือ วชิราลงกรณ์ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องได้เงินบำรุงขนาดนี้ เพราะเขาเป็นเจ้าที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของโลกอยู่แล้ว
แล้ว ร.10 มีเงินเท่าไหร่ล่ะ?
สื่อทั่วไปประเมินไว้ว่า ราชาไทยมีทรัพย์สินประมาณ 30 พันล้านเหรียญสหรัฐ แต่ตามจริงแล้ว ตัวเลขนี้เก่าเกินไป และประเมินไว้ต่ำกว่าของจริงมาก
ย้อนกลับไปปี พศ 2551 นิตยสาร ฝอบส์ ได้ทำตารางแสดงความร่ำรวยของสถาบันกษัตริย์ที่ติดอันดับโลก และอันดับหนึ่งติดยอดลิสต์ ก็คือ สมเด็จพระรามาธิบดี ที่ 9 ภูมิพลอดุลยเดช ของไทยเรานั่นเอง ด้วยทรัพยสมบัติมูลค่ารวมทั้งสิ้น 35 พันล้านเหรียญสหรัฐ ในปีต่อมา เมื่อเศรษฐกิจโลกตกต่ำ ยังผลให้ราคาหุ้นตกต่ำย่ำแย่กันไปหมด ฝอบส์ เลยลดมูลค่าราคาประเมินทรัพย์สินของ ภูมิพล ลงมาเหลือ 30 พันล้านเหรียญสหรัฐ แต่เขาก็ยังรักษาอันดับสุดยอดของความร่ำรวยได้อยู่ ขนาดที่ว่า กินเนสบุค ลงบันทึกไว้ให้เป็นราชาที่รวยที่สุดในโลก
นี่เป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าประชาโลกของจ้าวไทย เพราะฝ่ายโฆษณาชวนเชื่อไปปั่นเรื่องนิยายเอาไว้ตลอดมาว่า ภูมิพล เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตัวราวเทวดา ที่มีวิถีชีวิตเรียบง่าย ไม่ใส่ใจในโลกยสมบัติของฟุ่มเฟือยทั้งหลาย คนไทยได้รับเสพย์ข่าวเสนอมาตลอดว่า ราชาของเขาเป็นคนประหยัดมัธยัสต์ ขนาดว่ากว่าจะยอมทิ้งหลอดยาสีฟัน ก็ต้องตะบี้ตะบันรีดหลอดเอาหยอดออกจนหยาดสุดท้าย
เพื่อปกปิดบิดเบือนมูลค่าที่แท้จริงของราชสมบัติ ทางวังก็ประกาศว่า สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ซึ่งรวมสมบัติพัสถานของสถาบันกษัตริย์ไว้เป็นส่วนมาก ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของพระมหากษัตริย์ แต่มันคือทรัพย์สินของชาติ ไม่ใช่ของราชวงศ์
ตัวอย่างการปั่นเรื่องชวนเชื่อ เช่นว่า สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ระบุในรายงานประจำปี 2553 ปฏิเสธข่าวของนิตยสารฝอบส์ไว้ว่า “ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เป็นทรัพย์สินของรัฐและของแผ่นดิน ซึ่งมีรัฐบาลเป็นผู้รับผิดชอบ ผ่านทางรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง เป็นประธาน และมีสำนักงานฯ เป็นผู้ดูแลทรัพย์สินของแผ่นดิน”
นี่ไม่ใช่ความจริงแท้แน่ทรูอย่างที่สุด หลังจากการปฏิวัติที่ยุติระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช ในปี พศ 2475 - ผู้ปกครองใหม่ของประเทศไทย ได้เข้าควบคุมทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ทั้งหมด กรมพระคลังข้างที่ ถูกลดบทบาทมาเป็น "สำนักงานพระคลังข้างที่" - ซึ่งต่อมาในปัจจุบันคือ สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ – และได้ตัดงบรายจ่ายประจำปีแก่ครอบครัวกษัตริย์ ประเทศสยามตอนนั้น มีทีท่าว่ากำลังจะเคลื่อนไปสู่ระบบที่คล้ายกับการจัดการทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ที่ปฏิบัติกัน ในนานาอารยประเทศ ซึ่งมีกษัตริย์อยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญกันจริงๆ โดยจัดให้ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เป็นสมบัติของรัฐและประชาชน อยู่ภายใต้การจัดการของรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง
ความโกรธแค้นที่ทรัพย์สินของครอบครัวกษัตริย์หลุดมือถูกยึดไปเกือบหมด คือสาเหตุหลักที่ทำให้ กษัตริย์ประชาธิปก ร.7 สละราชบัลลังก์ ในปี พศ 2478
ทว่า สถาบันกษัตริย์ไทย ไม่เคยยอมรับการสูญเสียอำนาจอันสมบูรณ์ รวมไปทั้งทรัพย์สินมหาศาลส่วนใหญ่ ตั้งแต่ปี พศ 2475 เป็นต้นมา พวกเจ้าไทยได้ต่อสู้อย่างหนักหน่วง เพื่อรื้อฟื้นให้ราชวังยังคงมีอำนาจสูงสุดของแผ่นดิน - เป็นการดิ้นรนต่อสู้ที่มีมาโดยตลอดจวบจนกระทั่งทุกวันนี้ ในปี พศ 2490 ฝ่ายทหารซึ่งมีแนวร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์ ได้รวบอำนาจด้วยรัฐประหาร และผู้นำฝ่ายประชาธิปไตย ที่มี ปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้นำ ต้องลี้ภัยไป ต่างประเทศ ในปี 2491 รัฐบาลใหม่ที่เป็นฝ่ายนิยมเจ้า ได้แก้กฎหมายให้คืนอำนาจการควบคุม สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ กลับไปในมือของกษัตริย์
ตามพระราชบัญญัติจัดระเบียบทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ พ.ศ. 2491 นั้น ทรัพย์สมบัติของ สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ไม่อาจซื้อขายแลกเปลี่ยนโดยมิได้รับพระบรมราชานุญาต จากกษัตริย์ได้ และพระมหากษัตริย์ สามารถใช้จ่ายรายได้จาก สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ “ตามพระราชอัธยาศัย ได้ทุกประการ” พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ทรัพย์สินส่วนนี้ มิใช่เป็นของรัฐและประชาชน แต่มันเป็นของกษัตริย์ ฝ่ายราชวังได้เงินกลับคืนเข้ากระเป๋าไปแล้ว
แม้ว่าราชวังจะได้พยายามปฏิเสธความเป็นจริงแท้นั้นมาหลายสิบปี แต่ในที่สุด ความจริงก็ปรากฏออกมาอย่างโจ่งแจ้งแย้งไม่ได้ ในเดือนมิถุนายา พศ 2561 เมื่อ วชิราลงกรณ์ ออกมาประกาศอย่างอุกอาจว่า เขาจะฮุบรวบเอาทรัพย์สินทั้งหลายทั้งปวง ของ สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ให้ถ่ายมาขึ้นอยู่ใต้อำนาจการครอบครองโดยตรงของเขาเอง
ภูมิพลได้พยายามปกปิดความจริงมาโดยตลอดว่า ตัวเขาเองควบคุมทรัพย์สินอันมหาศาลโดยตรง และได้สร้างภาพอันละเมียดละมัยดั่งนิยายชวนเชื่อโดยตลอดว่า ทรัพย์สมบัติทั้งหลายนั้นไม่ได้เป็นของเขาเอง วชิราลงกรณ์ ไม่คิดจะเสียเวลากับการเล่นละครตบตาประชาราษฎร์ ด้วยการเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนสมถะถ่อมตนแต่อย่างใด เขาต้องการให้ทุกคนได้รู้ความจริง – ว่าทรัพย์สินทั้งหลายทั้งปวงของสถาบันกษัตริย์ เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว และเขาจะเอาไปใช้อย่างไรก็ได้ ทำอะไรกับเงินก็ได้ดั่งใจหมายปอง
นิตยสารฝอร์บส์ ได้ประเมินราชสมบัติของกษัตริย์ไทย ว่ามี 30 พันล้านเหรียญสหรัฐนั้น ว่าไปแล้ว ก็เป็นการคาดเดาด้วยข้อมูลบางอย่างเท่านั้น แต่มันก็ถูกต้องพอใช้ได้ในปี พศ 2552 อย่างไรก็ดี นับแต่ปีนั้นเป็นต้นมา ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ได้เพิ่มมูลค่าขึ้นมาอีกหลายเท่าทวีคูณ
ความพยายามที่จะประเมินทรัพย์สินกษัตริย์ไทยที่ครอบคลุมได้ทั่วถึง และเชื่อถือได้ที่สุด จัดทำขึ้น โดย อาจารย์ พอพันธ์ อุยยานนท์ ในหนังสือชีวประวัติกึ่งทางการของ ภูมิพล “ผลงานแห่งชีวิต” ที่ตีพิมพ์ขึ้น ในปี พศ 2554 พอพันธ์ ได้คำนวณมูลค่าทรัพย์สินเจ้าไทยว่ามีอยู่ “ประมาณหนึ่งล้านล้านบาท” หรือ 37 พันล้านเหรียญสหรัฐ ตามอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราในปี พศ 2554 เขาได้มีโอกาสเข้าถึงเอกสารลับของ สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ที่ช่วยให้เขาประเมินตัวเลขนั้นออกมา
ในเอกสารทางวิชาการตีพิมพ์เมื่อปี พศ 2557 พอพันธ์ ได้ประเมินว่า ทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ได้เพิ่มมูลค่าขึ้นมาเป็น 43.8 พันล้านเหรียญสหรัฐ ดูได้ที่นี่ https://www.iseas.edu.sg/images/pdf/Trends_2015_13.pdf
ในบทความของนักสื่อข่าว ทอม เฟลิกส์ ยึง ซึ่งตีพิมพ์ในปี พศ 2558 ได้ประเมินมูลค่าทรัพย์สินของกษัตริย์ไว้ประมาณ 53 พันล้านเหรียญสหรัฐ และมีองค์กรสื่อสารมวลชนบางราย โดยเฉพาะ เอเอฟพี เริ่มให้จำนวนประเมินไว้ว่า อาจจะสูงถึง 60 พันล้านเหรียญก็เป็นได้ ดูรายละเอียดได้ที่นี่ https://www.nytimes.com/…/the-thai-monarchy-and-its-money.h…
นักวิชาการชั้นนำผู้หนึ่ง ชื่อ เควิน เฮวิสัน ให้จำนวนประเมินมูลค่าไว้ในงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปีนี้ว่า “โดยปี พศ 2559 สำนักทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ คงมีมูลค่าประมาณ 60-70 พันล้านเหรียญสหรัฐ” อ่านได้ที่นี่ https://www.taylorfrancis.com/…/cha…/10.4324/9781315151328-9
ตัวเลขพวกนี้ ใกล้ความจริงเข้าไปหน่อย แต่ก็คงยังประเมินทรัพย์สินของวชิราลงกรณ์ น้อยเกินไป
หากจะประเมินว่า ร.10 รวยแค่ไหน เราต้องประมวลตัวเลขรวมสามอย่างคือ – มูลค่าทรัพย์สิน ที่ประเมินจากปี พศ 2561 อย่างหนึ่ง, มูลค่าทรัพย์สมบัติส่วนตัวของครอบครัวมหิดล ที่เขาได้รับมรดกหลังจาก ภูมิพล ตายไปแล้ว อีกหนึ่ง, และทรัพย์สินส่วนตัวของเขาเองอีกอย่างหนึ่ง ทรัพย์สินส่วนตัวบางส่วนของเขา สามารถคำนวณตัวเลขแน่นอนได้ แต่บางส่วนก็จำต้องเดาเอา
เมื่อ วชิราลงกรณ์ ฮุบรวบเอาทรัพย์สินทั้งหมดของ สำนักทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ มาเป็นของตัวเองล้วนๆ ในปี พศ 2561 นั้น มีทรัพย์สินหลักอยู่สามอย่างคือ - หุ้นจำนวนมหาศาลของ ธนาคารไทยพานิชย์, หุ้นปูนซิเมนต์ไทย ที่มีมูลค่ามากกว่าหุ้น ธ. ไทยพานิชย์ เสียอีก, และท้ายสุด คือ อสังหาริมทรัพย์จำนวนมหาศาลในประเทศไทย
มูลค่าหุ้นของ ธ. ไทยพานิชย์ และปูนซิเมนต์ไทย ของเขานั้น คิดคำนวณออกมาได้ง่ายมาก เพราะมันมาการซื้อขายอย่างเปิดเผยอยู่ในตลาดหุ้น และเราก็รู้ว่า วชิราลงกรณ์ มีหุ้นอะไร เท่าไร ในปัจจุบัน เขาถือหุ้น ธ.ไทยพานิชย์ อยู่ 23.53 เปอร์เซ็นต์ และอีก 33.64 เปอร์เซ็นต์ของปูนซิเมนต์ไทย จึงเอามาคำนวณว่าเขาเป็นเจ้าของจำนวนเท่าไร ตามเอกสารที่สามารถค้นได้ในที่สาธารณะที่นี่ https://www.scb.co.th/…/investor-relations/company-info.html และที่นี่ https://scc.listedcompany.com/shareholder_structure.html
มูลค่ารวมของจำนวนสินทรัพย์จากหุ้นทั้งสอง เมื่อขึ้นสูงสุด มีมากกว่า 10 พันล้านเหรียญสหรัฐ หุ้นของ ธ.ไทยพานิชย์ขึ้นสูงสุดที่ราคาหุ้นละ 196.50 บาท เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พศ 2557 โดยส่วนของพระมหากษัตริย์มีมูลค่ารวม 146.39 พันล้านบาท หรือ 4047 พันล้านเหรียญสหรัฐ ตามอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราปัจจุบัน ส่วนหุ้นของปูนซิเมนต์ไทย ขึ้นไปที่ 528 บาทต่อหุ้น ในวันที่ 8 พฤษภาคม พศ 2558 โดยส่วนของกษัตริย์มีมูลค่า 205.20 พันล้านบาท หรือ 6.27 พันล้านเหรียญสหรัฐ
ทรัพย์สินของ สำนักทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ส่วนใหญ่ที่ประเมินไม่ถูก อยู่ทึ่ค่าของ อสังหาริมทรัพย์ ว่าจะวางราคาที่ดินจำนวนมหาศาลของกษัตริย์ได้อย่างไร สถาบันกษัตริย์เป็นเจ้าของที่ดินจำนวน 41,000 ไร่ (ไร่เป็นมาตราวัดที่ดินของไทย ประมาณ 2.5 ไร่ เท่ากับ 1 เอเค่อร์) ซึ่งในจำนวนนี้มี 8,835 ไร่ในกรุงเทพฯ และประมาณ 33,000 ไร่ ในพื้นที่นอกเขตพระมหานคร ในตัวเมืองใหญ่ๆต่างจังหวัด
ที่ดินของทรัพย์สินฯในกรุงเทพฯส่วนใหญ่ เป็นอสังหาริมทรัพย์ชั้นหนึ่ง ซึ่งได้เพิ่มมูลค่าขี้นอย่างมหาศาลในสิบปีที่ผ่านมา และเช่นกันกับที่ดินในต่างจังหวัดที่ราคาพุ่งตัวขึ้นมามาก
แต่ทว่า สถาบันกษัตริย์มิได้มีความโปร่งใสให้ข้อมูลว่า ครอบครองที่ดินที่ไหนบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น อสังหาริมทรัพย์ มิใช่สินทรัพย์คงตัวมีการเลื่อนไหลในมูลค่า จึงทำให้ประเมินราคาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง
พอพันธ์ ได้ประเมินมูลค่าอสังหาริมทรัพย์ในกรุงเทพฯ ของทรัพย์สินฯ ว่ารวมได้ประมาณ หนึ่งล้านล้านบาท ในปี พศ 2554 ราคาที่ดินในประเทศไทยเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวจากปี พศ 2554 ถึงปี 2562 เมื่อรวมราคาที่ดินนอกพระมหานครเข้าไป คงประเมินได้ว่ามีประมาณ 3 ล้านล้านบาท - หรือ 91.68 พันล้านเหรียญสหรัฐตามอัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน - ซึ่งคงเป็นมูลค่าใกล้เคียงกับทรัพย์สินส่วนอสังหาริมทรัพย์ ตามราคาในปี พศ 2561
ดังนั้น จึงกล่าวได้ว่า มูลค่าสูงสุดของทรัพย์สินฯ มีมากกว่า 100 พันล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งน้อยกว่าความมั่งคั่งของกองทุนกษัตริย์หรือรัฐของประเทศรวยๆกว่ามาก เช่น กองทุนความมั่งคั่ง อาบูดาบี หรือ ADIA ซึ่งควบคุมทุนทรัพย์มากกว่า 800 พันล้านเหรียญสหรัฐ ในเวลาเดียวกัน, กองทุนผู้บริหารการลงทุนของคูเวต มีทุนทรัพย์มากกว่า 590 พันล้านเหรียญ, กองทุนการลงทุนรัฐของประเทศซาอุฯ มีทุนมากกว่า 300 พันล้านเหรียญ, กองทุนความมั่งคั่งของประเทศกาตาร์ ก็มีทุน 300 พันล้านเหรียญ, และ กองทุนรัฐ ทามาเส็ค ของสิงคโปร์ ก็ควบคุมทุนทรัพย์มากกว่า 200 พันล้านเหรียญ ในขณะเดียวกัน
อาบูดาบี, ซาอุดิอเรเบีย, และกาตาร์ ต่างก็อยู่ใต้การปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช สถาบันกษัตริย์จึงเป็นเจ้าของทรัพย์สินที่จะใช้อย่างไรก็ได้ ตามจริงแล้วก็คือ สถาบันกษัตริย์ไทย มิใช่สถาบันที่รวยที่สุดในโลกเมื่อเทียบกับกษัตริย์อื่น แต่อยู่ที่ลำดับสี่ในโลกที่รวยที่สุด อย่างไรก็ตาม เมื่อ วชิราลงกรณ์ ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ เขาเป็นคนที่รวยที่สุดคนหนึ่งในโลก ด้วยทรัพย์สินทั้งหมด กว่า 100 พันล้านเหรียญสหรัฐ
โดยทางการแล้ว คนที่รวยที่สุดในโลก คือ เจฟ เบโซ่, บิล เกตส์, และ เบอร์นาร์ด อาร์โนลด์ ทั้งหมดมีสินทรัพย์คนละมากกว่า 100 พันล้านเหรียญสหรัฐ และยังมีคนที่รวยกว่านั้นอีกมาก – คือ บรรดากษัตริย์ ในประเทศที่ปกครองด้วย ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช หากมาดูว่า ในระบอบการปกครองอย่างนั้น มันมีเหตุผลที่จะรวมทรัพย์สินจาก กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ เข้าไปด้วยกันกับความมั่งคั่งส่วนตัวของกษัตริย์ผู้ปกครอง
คาลีฟา บิน ซาเอ็ด บิน สุลต่าน อัล นายัน แห่ง อาบูดาบี มีความมั่งคั่งรวมกว่า 1 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ เอมีร์ ซาบา อัลอาเหม็ด อัล-จาเบอร์ อัลซาบาห์ ของคูเวต มีทรัพย์สินกว่าครึ่งล้านล้านเหรียญสหรัฐ และ ชีค ทามิม บิน ฮามัด อัลธานี แห่งกาตาร์ มีกว่า 400 พันล้านเหรียญ ส่วนสถาบันกษัตริย์แห่งประเทศซาอุดิอเรเบีย มีทรัพย์สินมูลค่ามากกว่า หนึ่งพันล้านล้านเหรียญ แต่ต้องแบ่งกันหลายคนเพราะมีเจ้าเยอะ ในประเทศแหล่งน้ำมันรอบอ่าวอเรเบีย พูดได้ง่ายๆว่า ผู้ปกครองควบคุมกองทุนแห่งชาติโดยไม่มีใครกล้าเถียง แต่กล่าวได้ว่า สถาบันกษัตริย์อาหรับควบคุมทรัพย์สินทั้งหมด แม้จะรวมความจริงที่ว่า แต่ละครอบครัวกษัตริย์เหล่านั้นมีความสัมพันธ์ต่างกันไป
ดังนัน วชิราลงกรณ์ จึงไม่ใช่คนที่รวยที่สุดในโลก แต่เขาอยู่ในท้อปเทน ในหมู่สิบคนแรก
นอกจากความมั่งคั่งของ สำนักทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ซึ่งขึ้นยอดสูงสุดได้มากกว่า 100 พันล้านเหรียญสหรัฐ แล้ว วชิราลงกรณ์ ยังได้รวมความมั่งคั่งของตระกูลมหิดล ที่เป็นมรดกจากกษัตริย์ภูมิพล หรือกำลังจะได้รับเป็นมรดกหลังจากราชินี สิริกิติ์ เสียชีวิตลง ตระกูลมหิดล ได้รวบรวมทรัพย์สินจำนวนไม่น้อย แยกออกไปจาก สำนักทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ แต่ไม่มีใครทราบว่ามันมีเท่าไหร่ หากตัวเลขที่ใครให้มา ก็เป็นแค่การคาดเดาเอาเท่านั้นเอง.
ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่กษัตริย์ภูมิพลยังมีชีวิตอยู่ เขาได้พยายามจำกัดทุนที่วชิราลงกรณ์ได้รับ เพื่อเป็นการอบรมบ่มนิสัยสร้างวินัยลูกชายให้รู้จักใช้เงินให้ถูกทาง แหล่งข่าวบางแห่งแจ้งว่า ก่อนสิ้นชีวิต ภูมิพล พยายามจัดการสินทรัพย์ เพื่อป้องกัน วชิราลงกรณ์ (และสิริกิติ์ด้วย) ไม่ให้ได้รับมรดกมากเกินไป
สิรินธร ได้รับมรดกจำนวนไม่น้อย ซึ่งรวมไปทั้งได้วังสระปทุม และที่ดินรอบๆ รวมทั้งที่ ตึก สยาม ทาวเว่อร์ สยามดินคัฟเวอรี่ มอลล์ และ โรงแรมสยามเคมปินสกี้ ตั้งอยู่ สิรินธรมีรายได้ปีละหลายล้านเหรียญสหรัฐ จากมรดกที่นับว่าเป็นจำนวนน้อยจากภูมิพลด้วย
วชิราลงกรณ์ มีชื่อเสียงในทางไม่ดี ว่ามีการพัวพันธุรกิจนอกกฎหมาย ที่รวมไปทั้งคาสิโนใต้ดิน การลักลอบขนน้ำมัน และของโบราณ รวมถึงบริการเก็บหนี้
หลังจากหย่าขาดกับศรีรัศม์ ในปีพศ 2557 เขาก็ได้กวาดล้างญาติเมียเก่าจากวงการตำรวจ กล่าวหาพวกเขาเหล่านั้นว่ามีส่วนในวงการอาชญากรรม มันเป็นเรื่องจริงที่พวกนั้นพัวพันกับวงการอาชญากรรม - แต่มันคือวงการที่หนุนหลังโดย วชิราลงกรณ์ ผู้เป็นคนกวาดผลกำไรตัวจริง
แต่ถึงแม้จะไม่รวมยอดทรัพย์สินจากตระกูลมหิดล หรือไม่นับรายได้จากกิจการอาชญากรรม มูลค่าทรัพย์สินของวชิราลงกรณ์ในเวลามีค่าสูงสุด ก็เกิน 100 พันล้านเหรียญเข้าไปแล้ว
เขาไม่ใช่คนที่รวยที่สุดในโลก และไม่ได้เป็นกระทั่งกษัตริย์ที่รวยที่สุดในโลก แต่เขาติดอันดับท้อปเท็นเห็นๆกันอยู่ ที่รวยกว่าเขาก็มี พวกเจ้าชาวอาหรับแห่ง อาบู ดาบี, คูเวต, กาตาร์, และซาอุดิอเรเบีย, เจฟ เบโซ, หรือ อาจเป็นบิล เกตส์ด้วย
วิกฤตโควิด-19 นำความย่อยยับมาสู่ตลาดโลก พวกเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลกต้องเผชิญกับ การที่มูลค่าทรัพย์สินของตัวเองตกรูดราดไม่หวาดไม่ไหว
ทรัพย์สินของ วชิราลงกรณ์ ก็โดนกระหน่ำไปไม่น้อย ราคาหุ้นปูนซิเมนต์ไทย และ ของ ธ. ไทยพานิชย์ ได้ราคาไม่ดีมาหลายปีแล้ว เมื่อมาเจอการระบาดไวรัสโคโรนา ก็ยิ่งหนักหนาสาหัสไปอีก
ขณะนี้ มูลค่าราคาหุ้นส่วนของวชิราลงกรณ์ ในบริษัทปูนซิเมนต์ไทยเหลือ 125.95 พันล้านบาท หรือเท่ากับ 3.85 พันล้านเหรียญ ของธนาคารไทยพานิชย์ ตกไปได้ราคาหุ้นละ 69.25 บาท รวมของทรัพย์สินฯมีค่า 51.59 พันล้านบาท หรือ 1.58 พันล้านเหรียญ ซึ่งก็หมายความว่า มูลค่าสองหุ้นนี้ของทรัพย์สินฯ มีมูลค่า 5.43 พันล้านเหรียญสหรัฐ หรือประมาณครึ่งหนึ่งของสมัยที่รายได้ระดับพีคสุดๆ
มันยังเป็นการเนิ่นเกินไปที่จะประเมินผลกระทบของโควิด-19 ต่อมูลค่าอสังหาริมทรัพย์ แต่เป็นไปได้มากว่า จะต้องเผชิญภาวะราคาที่ดินตกไปอีกหลายปี ทรัพย์สมบัติของวชิราลงกรณ์ คงสูญไปประมาณ 50-60 พันล้านเหรียญจากวิกฤตนี้
แต่เขาก็ยังคงเป็นคนรวยที่สุดคนหนึ่งในโลก และหลังจากที่เศรษฐกิจโลกฟื้นตัวขึ้น สมบัติของวชิราลงกรณ์ ก็คงจะกระเถิบขึ้นมากกว่า 100 พันล้านเหรียญได้อีก
คนไทยส่วนมาก ไม่อาจจินตนาการถึงความมั่งคั่งระดับนี้ได้ พวกเขาได้แต่ก้มหน้าก้มตาดิ้นรนหาเลี้ยงชีวิตไปวันๆ ในขณะที่ราชาของพวกเขาไปเสวยสุขไม่ต้องทำงานอะไรได้แต่พักผ่อนนอนกินอยู่ในยุโรป สำเริงสำราญผลาญทรัพย์มหาศาลอนาจารพันลึก ที่ทวยราษฎร์นึกได้ก็แต่ในฝันเท่านั้นเอง
...........................
🍕🇬🇧 The Thai regime's new budget includes a staggering 29 billion baht payment this year for King Vajiralongkorn and the monarchy. With a population of around 69 million people, this means that the annual per capita cost of the Thai monarchy is 420 baht or $12.88.
The only country in the world with a costlier monarchy in per capita terms is the Kingdom of eSwatini, formerly known as Swaziland. It is ruled by an absolute monarch, King Mswati III, who is notorious for oppression and human rights abuses. He has 15 wives, so far, and his father the previous king had 125.
Mswati gets an annual budget of $61 million — far lower than the cost of the Thai monarchy — but because eSwatini has a population of only around 1.4 million people, the per capita cost is $43.57.
In contrast, Britain’s royal family received £67 million from taxpayers in 2018/9, the latest year for which figures are available, equivalent to $82 million, or $1.23 per capita — less than a tenth of what Vajiralongkorn and his family cost Thais.
In absolute terms, Thailand's monarchy is the costliest in the world. No other royal family anywhere else on the planet dares to extract nearly a billion dollars a year from taxpayers. In second place is Japan, where the royal family costs taxpayers more than $330 million a year. This is still far below Thailand, and Japan is a much wealthier country with a much larger population, of at least 126.8 million.
What makes the cost of Thailand’s even more extraordinary is that Vajiralongkorn doesn’t need the money. He is already one of the wealthiest monarchs in the world.
So how much money does Rama X have? Most media routinely quote a figure of $30 billion for Thai royal wealth, but in fact this number is out of date and significantly underestimates the scale of Vajiralongkorn’s riches.
Back in 2008, Forbes magazine produced a list of the wealthiest monarchs. At the top, with an estimated fortune of $35 billion, was Bhumibol Adulyadej, King Rama IX of Thailand. By 2009, as a global economic crisis sent asset prices and stock markets tumbling all over the world, Forbes lowered its estimate of Bhumibol’s wealth to $30 billion. But he was still top of the list. He began appearing in the Guiness Book of Records as the richest monarch in the world.
This was very embarrassing for the palace because royal propaganda had always depicted Bhumibol as a saintly and humble monarch who lived a simple lifestyle and had no interest in wealth and luxury. Thais were told the king was so frugal that he never threw away a tube of toothpaste until he had squeezed every last drop from it.
To try to conceal the size of the royal fortune, palace officials declared that the Crown Property Bureau, which held most of the royal family’s assets, did not belong to the monarchy at all. They claimed the wealth of the CPB was owned by the nation, not by the royal family.
For example, the CPB annual report for 2010 stated: “Crown property is state property and public property, for which the government through the Minister of Finance as the Chairperson is responsible, and which the CPB takes care of.”
This was completely untrue. After the revolution that ended absolute monarchy in 1932, Siam’s new leaders took control of the assets of the Privy Purse Bureau — the precursor of the CPB — and slashed the annual payments to the royal family. Siam appeared to be moving towards a system similar to how royal wealth is managed in other modern constitutional monarchies, with crown property regarded as state property and public property, overseen by an elected government.
Anger over the royal family being stripped of much of its wealth was one of the main reasons that King Prajadhipok, Rama VII, abdicated the throne in 1935.
But the Thai monarchy never accepted the loss of their absolute power and most of their wealth. Ever since 1932, Thai royalists have been fighting to restore the primacy of the palace — a struggle that is still being fought today. In 1947, the military in alliance with the royalist Democrat Party seized power in a coup, and the country’s democratic leader Pridi Banomyong had flee into exile. In 1948 the new royalist government amended the law to restore control of the CPB to the king.
The new law stated that the assets of the CPB could not be sold or transferred without the consent of the king, and the king was free to spend income generated by the CPB “at his pleasure, in any way at all”. In other words, the wealth did not belong to the nation and the people at all. It belonged to the king. The palace had got its money back.
Although the palace and Thai royalists tried to deny this reality for decades, the truth was dramatically exposed in June 2018 when King Vajiralongkorn brazenly declared that he was taking full control of all the assets of the CPB, and they would be transferred to his direct ownership.
Bhumibol had tried to conceal the fact that he controlled vast riches, and promoted the fiction that the CPB’s wealth didn’t really belong to him. Vajiralongkorn didn’t bother pretending to be humble and modest. He wanted everybody to know the truth — all the royal fortune was his, and he could do whatever he wanted with it.
The Forbes estimate of Thailand’s royal fortune at $30 billion was basically just an informed guess, but it was reasonably accurate at the time in 2009. However, since then the riches of the Thai monarchy have increased dramatically.
Some of the most comprehensive and credible efforts to estimate Thai royal wealth are by academic Porphant Ouyyanont. In a chapter in the semi-official biography of Bhumibol, "A Life's Work", published in 2011, Porphant calculated Thai royal wealth at “around a trillion baht”, or $37 billion at the 2011 exchange rate. He was given some access to secret CPB documents to help him come up with this estimate.
In a later academic paper published in 2014, Porphant estimated that royal wealth had increased to $43.8 billion. https://www.iseas.edu.sg/images/pdf/Trends_2015_13.pdf
An article by journalist Tom Felix Joehnk in 2015 estimated royal wealth at around $53 billion, and a few media organisations, notably AFP, have started saying that the amount could be as high as $60 billion. https://www.nytimes.com/…/the-thai-monarchy-and-its-money.h…
Leading academic Kevin Hewison estimated in a study published this year that “by 2016 the CPB was probably worth $60-70 billion”. https://www.taylorfrancis.com/…/cha…/10.4324/9781315151328-9
These figures are more realistic, but they still probably underestimate Vajiralongkorn’s wealth.
To figure out how rich Rama X is, we have to estimate three things — the value of the Crown Property Bureau assets he appropriated in 2018, the value of the private Mahidol family wealth he may have inherited when Bhumibol died, and his own private wealth. Some of the elements of his wealth can be precisely calculated, and others just have to be guessed.
When Vajiralongkorn explicitly took over the wealth of the CPB as his own private property in 2018, it had three core assets — a large stake in Siam Commercial Bank, an even larger stake in Siam Cement Group, and a vast amount of land in Thailand.
His stakes in SCB and SCG can be easily valued, because their shares are publicly traded and we know how many Vajiralongkorn owns. His current stakes are 23.53 percent in Siam Commercial Bank and 33.64 percent in Siam Cement Group. Because the shares of these companies are publicly traded, the value of Vajiralongkorn's stakes can be exactly calculated. The shareholdings are on the public record, here https://www.scb.co.th/…/investor-relations/company-info.html and here https://scc.listedcompany.com/shareholder_structure.html
The combined value of the SCB and SCG assets, at their peak, was more than $10 billion. Siam Commercial Bank shares peaked at 196.5 baht on November 28, 2014, with the royal stake worth 146.39 billion baht or $4.47 billion at current exchange rates. Siam Cement Group peaked at 528 baht on 8 May 2015, with the royal stake worth 205.2 billion baht or $6.27 billion at current exchange rates.
The biggest unknown in valuing CPB assets is what price to put on the vast amount of land it owns. The monarchy owns a total of 41,000 rai of land (the rai is a Thai measurement, with roughly 2.5 rai to an acre). Of this, 8,835 rai of land is in Bangkok and around 33,000 rai outside the capital, almost all in provincial towns and cities.
Much of the holdings in Bangkok are prime real estate areas which have seen a huge increase in value over the past decade. Likewise, land prices in most provincial cities have surged.
However, the monarchy is not transparent about exactly where its land holdings are. Moreover, land is not a liquid asset. This makes putting a value on Vajiralongkorn's land holdings extremely difficult.
Porphant estimated the value of the royal property holdings in Bangkok alone at almost a trillion baht in 2011. Land prices in Thailand have almost doubled between 2011 and 2019, and adding the value of land outside Bangkok, a value of at least three trillion baht — or $91.68 billion at current exchange rates — seems a reasonable estimate for the value of the monarchy’s land in 2018.
So this would mean that at its peak, the Crown Property Bureau was worth more than $100 billion. This is well below sovereign wealth funds like Abu Dhabi’s ADIA, which controlled more than $800 billion at the time, the Kuwait Investment Authority with more than $590 billion, Saudi Arabia’s Public Investment Fund with more than $300 billion, the Qatar Investment Authority which also has funds of more than $300 billion, and Singapore’s Temasek, which controlled more than $200 billion at the time.
Abu Dhabi, Saudi Arabia and Qatar are all absolute monarchies and their sovereign wealth funds can be used by their royal families however they want. So in fact, the Thai monarchy is not the wealthiest in the world, it is probably in fourth place. However, at the time Vajiralongkorn became king, he was one of the richest people in the world, with a fortune worth more than $100 billion.
Officially, the richest people in the world are Jeff Bezos, Bill Gates and Bernard Arnault, all worth more than $100 billion. In fact, there are far richer people — the world’s absolute monarchs, given that in an absolute monarchy it’s reasonable to include the assets of the sovereign wealth fund as part of the ruler’s wealth.
Besides the wealth of the Crown Property Bureau, which peaked at more than $100 billion, Vajiralongkorn also owns additional Mahidol wealth inherited from King Bhumibol, or will inherit it when Queen Sirikit dies. The Mahidol family amassed significant wealth separate from the CPB, but it’s impossible to know how much it’s worth, and any figure is just a guess.
Moreover, while he was alive, Bhumibol tried to restrict the funds available to Vajiralongkorn, trying to discipline his son by controlling his money. Some sources say that before he died, Bhumibol tried to organise his finances to prevent Vajiralongkorn (and Sirikit) inheriting too much money
Sirindhorn was given a significant inheritance, including Sra Prathum Palace and the surrounding land, where the Siam Tower building, the
Siam Discovery mall, and Siam Kempinski Hotel were built. Sirindhorn earns millions of dollars a year from this relatively small bequest from Bhumibol.
Vajiralongkorn himself is notorious for running various criminal enterprises, including underground casinos, smuggling of oil and antiquities, and debt collection.
When he divorced his third wife Srirasmi in 2014 he also purged many of her relatives from the police, accusing them of being part of a criminal network. It’s true that they were involved in criminal activity — but it was backed by Vajiralongkorn, who took most of the profits.
Even writing off any assets from the Mahidol family, or from his own criminal enterprises, Vajiralongkorn’s wealth was probably above $100 billion at its peak.
He is not the richest person in the world, or the richest monarch in the world, but he is certainly in the top 10. Above him are the Gulf monarchs of Abu Dhabi, Kuwait, Qatar and Saudi Arabia, Jeff Bezos, and maybe Bill Gates.
The COVID-19 crisis has ravaged global markets worldwide, and most of the world’s richest people have seen their net worth drop dramatically.
Vajiralongkorn’s wealth has suffered significantly. Shares in Siam Cement and Siam Commercial Bank had already performed poorly for several years, and the coronavirus pandemic made things even worse.
Siam Cement is now trading at per share, valuing Vajiralongkorn’s stake at 125.95 billion baht, or $3.85 billion. Siam Commercial Bank shares are at 69.25 baht, valuing the royal stake at 51.59 billion baht, or $1.58 billion. This means the total value of these assets is now around $5.43 billion, about half of what they were at their peak.
It’s too early to estimate the impact of COVID-19 on property and land prices, but it’s likely they will face a sustained slump for several years. Vajiralongkorn’s fortune may collapse to around $50-60 billion.
But he will remain one of the richest people in the world. And once markets recover, Vajiralongkorn’s fortune is likely to rise above $100 billion once again.
Most Thai people can’t imagine such extraordinary riches. They just struggle to survive. Meanwhile, their king spends most of his time on holiday in Europe, enjoying an obscene level of wealth that most people can only dream of.