ขุนเขาบอก :
ฮ่วยมันซวยแท้เรา.....
คนมีสี มีศักดิ์ศรี มีโมหะ
มีโทสะ ตบะแตก แยกเสื้อสี
มีความลับ คับแน่นอก ปกชีวี
ตายเป็นผี พูดไม่ได้ ภัยถึงตาย
ชาติจะวาย ตายกี่คน ชนชั้นต่ำ
ยุติธรรม ไม่ต้องมี ดีฉิบอ๋าย
ปิดทั้งหู ปิดทั้งตา หน้าเหมือนควาย
ตากับยาย กลายเป็นเทพ เสพเครื่องทาน
ยอดมนุษย์ เป่าแตรเดี่ยว เขียวขี้ม้า
เหาะจากฟ้า ลงมาจัด รัฐประหาร
ตามบัญชา หรือขี้ตู่ กูรำคาญ
รัฐบาล ฐานรากเอียง เดี้ยงบัดดล
ปฏิรูป จูบปากกัน มันด่ำดื่ม
สั่งขังลืม คนอีกข้าง อ้างเหตุผล
สร้างปรองดอง ขู่จองจำ ต้องจำนน
ฟากฝั่งตน โดนลืมขัง นั่งเฮฮา
ยุติทำ ยำติทุด มนุษย์เอ๋ย
เหมือนเช่นเคย เชยอำนาจ วาสนา
กินบนเรือน ทำขี้หยด รดหลังคา
อ้างประชา จักฆ่ากัน มันจำเป็น
ฉากสุดท้าย กลายเป็นตอน ละครเศร้า
แค่เรื่องเล่า เรากลับหวัง ดั่งตาเห็น
เทพไม่ช่วย มวยมันล้ม ลมมันเย็น
กรรมหรือเวร เห็นนักบิน กินส้มตำ ฮ่วยมันซวยแท้เรา.....
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar