“ฉันอยู่ร่วมโลกกับยิ่งลักษณ์ไม่ได้” และ “ใครอย่าแตะสุเทพนะ” เสียงผู้หญิง คำพูดนี้ของใคร ? ยิ่งลักษณ์ไปทำอะไรให้เธอ? ไอ้สุเทพเป็นผัวหรือพ่อเธอเหรอ?...ให้ประชาชนหาคำตอบเอาเองว่าใครคืออีบ้าคนนั้น ไม่มีความดีอะไรซ้ำยังมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตใช้โจรมายึดอำนาจรัฐ แล้วจะขู่บังคับให้ประชาชนเคารพรักและศรัทธาได้อย่างไร...อีทอม!

โดย   ท่านรอง


อัตตาพาจน
ได้ยินคำพูดเยียบเย็นสองประโยคที่ลอยมาตามลมว่า “ฉันอยู่ร่วมโลกกับยิ่งลักษณ์ไม่ได้” และ “ใครอย่าแตะสุเทพนะ” เราก็ย่อมนึกตามอคติแต่เดิมว่า คนที่พูดรุนแรงก้าวร้าวเช่นนี้น่าจะเป็นผู้ชาย และเป็นผู้ชายที่ทรงอำนาจอิทธิพลอย่างล้นเหลือเสียด้วย แต่ความจริงเสียงนั้นเป็นของผู้หญิง และเป็นผู้หญิงที่เราเคยนึกว่าใจดี มีเมตตาธรรม และดำรงความเป็นกลางทางการเมืองขนาดที่ไม่ยอมยุ่งเกี่ยวอะไรใดๆ เพียงเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง
เมืองไทยขณะนี้ ถ้าเปรียบกับมนุษย์ก็คงอยู่ในระยะฟุ้งซ่าน ใจหนึ่งก็มีเหตุผล คิดอะไรรอบคอบ อดทน และมองโลกในแง่ดี แต่อีกใจหนึ่งก็พลุ่งพล่าน เคียดแค้น หูเบา และพร้อมที่จะทำลายอะไรก็ได้ ที่มีคนมาสมมติให้เป็นศัตรูคู่อาฆาต ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรไปมากกว่าข่าวลือและเสียงนินทาเลย อาการนี้กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของสังคมไทย และมีลักษณะพิเศษคือ ยิ่งเรียนมาสูงมาก มีการศึกษามาก ยิ่งเป็นโรคนี้ได้มาก หรือยิ่งสูงส่งในทางสังคม เคยมีคนเคารพนับถือมาก ก็ยิ่งมีอาการมาก เข้าขั้นประสาทหลอนเอาเลยทีเดียว
เหตุที่เป็นเช่นนั้น อธิบายในเชิงจิตวิเคราะห์ได้ว่า เพราะอัตตาของคนเรียนสูงและอยู่สูง มันมากกว่าคนธรรมดาเขาอยู่แล้วหลายเท่าตัว เมื่อระบอบประชาธิปไตยเพียงระยะต้น แสดงฤทธิ์เดชออกมาว่า เขารักใครชอบใคร ซึ่งคนๆ นั้น กลับไม่ใช่ตัวเองหรือเจ้านายของตัวเอง ความโกรธแค้นก็มีมาก ไม่ใช่เพียงความโกรธที่ถูกปฏิเสธ แต่ยังถมทับด้วยความแค้นที่ถูกข้ามหัวโดยประชาชนธรรมดาที่เขาเคยนึกว่าต่ำช้ากว่าเขาเสียเหลือเกิน อัตตาที่ถูกลบเหลี่ยมในครั้งนี้ จึงระเบิดออกมาเป็นการข่มขู่ก้าวร้าว ลืมหลักการและเหตุผลที่ตัวเองเคยใช้จูงจมูกสังคมทั้งสังคมมาก่อน การประกาศปิดกรุงเทพฯก็ดี ความหยาบคายบนเวทีและโดยทั่วไปก็ดี ความโหด...ม จนสามารถฆ่าและทำร้ายเพื่อนร่วมชาติได้ก็ดี ล้วนเป็นอาการของความเคียดแค้นของคนที่เพิ่งรู้ความจริงว่าตัวเองมิได้สูงส่งกว่าใคร และจากนี้ไปตัวเองและพรรคพวกก็จะไม่ใช่ผู้ที่ชี้นำสังคมไทยอีกต่อไปอีกต่างหาก ความบ้าคลั่งจึงพุ่งถึงขั้นคิดโค่นทำลายระบอบประชาธิปไตยทั้งหมด ปฏิเสธกลไกสากลอย่างการเลือกตั้ง ปฏิเสธการแก้ไขปัญหาตามรัฐธรรมนูญและโจมตีผู้นำการเมืองจากการเลือกตั้งเป็นการส่วนตัว ไม่ต่างอะไรจากแม่ค้าที่ด่ากันตามตลาดสด โดยลืมส่องกระจกดูสีหน้าท่าทางของตัวเองในขณะที่กำลังพ่นถ่อยคำเหล่านั้นออกมา
“ฉันอยู่ร่วมโลกกับยิ่งลักษณ์ไม่ได้” เป็นประโยคบอกเล่าที่มีลักษณะเป็นคำสั่ง มาเฟียใหญ่ในโลกนี้จะไม่ค่อยออกคำสั่งใดๆ ให้เป็นหลักฐาน เพียงปรารภเบาๆ กับกลุ่มคนใกล้ตัวที่มีหน้าที่และมีความสามารถในการทำลายล้างคนอื่น ก็จะเกิดการไล่ล่าสังหารตามมา แต่ความซับซ้อนของสังคมในนาทีคือ คนพูดยังไม่ใช่หมายเลขหนึ่งขององค์กรอาชญากรรมนั้น เป็นเพียงผู้ที่มีโอกาสอย่างสูงในการสืบทอดอำนาจในองค์กรเท่านั้น ผู้รับฟังคำสั่งจึงยังไม่กล้าผลีผลามทำอะไรตามใจคนพูด ถึงผู้ที่มีอำนาจจริงในองค์กรจะมีอันล้มหมอนนอนเสื่อลงไปอีกรอบแล้วก็ตาม ก็ยังมีคนอื่นในองค์กรที่สามารถเป็นใหญ่ได้ทัดเทียมกันหรือมากกว่า และคนๆ นั้นอาจจะทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ชีวิตและความเป็นอยู่ทั้งหมดของผู้ปฏิบัติงานนั้นต้องเปลี่ยนแปลงไปทั้งหมดและอย่างฉับพลันได้ ข้อเท็จจริงนี้ ส่งผลให้หายนะอันใหญ่หลวงบางอย่างถูกชะลอออกไปอย่างไม่มีกำหนด แต่ก็สร้างภาวะตึงเครียดอย่างร้ายแรงในวงจรหลักขององค์กรนั้นๆ และของชาติบ้านเมือง เพราะไม่รู้ว่าอุบัติเหตุจะเกิดขึ้นได้เมื่อไหร่และอย่างไร
ก้มมองปุ่มต่างๆ บนรีโมตคอนโทรลในมือ แล้วเขาคนนั้นก็คงเห็นรายละเอียดดังนี้:
๑. กองทัพยึดอำนาจและประกาศสูตร “ประชาธิปไตยใหม่” เพื่อให้แน่ใจว่าระบอบอำมาตย์ศักดินายังจะมีอำนาจเหนือกว่าฝ่ายประชาชนในบั้นปลาย
๒. องค์การอิสระออกฤทธิ์ โดยเฉพาะ ปปช. แล้วเวียนไปยังตุลาการศาลปกครองสูงสุด ก่อนกลับมาที่ตุลาการรัฐธรรมนูญอีกครั้ง ระหว่างนี้ให้คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือ กกต. แทรกสอดเป็นระยะๆ
๓. ศาลออกโรง
ปัญหาขณะนี้คือ เจ้าของเสียงที่เล่าข้างต้นอยากกดปุ่มใดปุ่มหนึ่งใจจะขาด แต่ไม่แน่ใจว่าอำนาจของตัวเองจะมีมากพอหรือไม่ จึงปล่อยเวลาให้มารในความอุปถัมภ์กลุ่มต่างๆ มาออกแรงอาละวาดให้หนักขึ้นเรื่อยๆ จนสถานการณ์หลุดโลกเสียก่อน จะได้เกิดแรงกดดันทางสังคมมากพอต่อการกดปุ่ม
น่าเวทนาที่เมืองไทยทั้งเมือง ต้องมาขึ้นอยู่กับคนที่เลือดจะไปลมจะมา.



by  big60

ควรตั้งหลักพร้อมอยู่ในที่ตั้งที่ปลอดภัย กำลังคุ้มกันหนาแน่น ถ้าบุกเข้าจับตัวให้กราดยิงได้ทันที เพราะเจตนาชัดเจนแล้วและบุกรุกเข้าไปชัดเจนด้วย แต่ว่าก็ต้องเตรียมคอปเตอร์ไว้พาหนียามคับขันด้วย ถ้าจะบุกเข้าจับตัว ไม่น่าจะใช้คนธรรมดา ต้องเป็นกองกำลังอย่างไดอย่างหนึ่งที่ผ่านการฝึกอาวุธมาแน่นอน มวลชนเราก็ไม่ควรเข้ามาในกรุงเทพฯตั้งรับอยู่รอบนออกนั่นแหละ ถ้าบุกไปหาอันนี้เป็นสิทธิอันชอบธรรมที่จะป้องกันตัว ใส่โลด
 
ส่วนประชาชนทั่วไปฝ่ายเรา จะให้ดีก็ปิดเคหะสถานให้แน่นหนามั่นคง อย่าออกเพ่นพ่าน ถ้าบุกยึด สตช.ก็เป็นสิทธิ์ที่จะป้องกันตามอัธยาศรัย หนักเบาตามกรณี แต่ถ้าไม่อยากยุ่ง ก็ยกกรุงเทพฯให้มันเลย อยากยึดให้มันยึด คนกรุงเทพฯชอบพวกนี้ก็ให้อยู่ด้วยกันสมความปราถนา จะอยู่ไปทั้งชาติก็ได้ ถอยออกมาล้อมอยู่รอบนอก ถ้ามันจะทำร้ายเราจริงๆให้มันออกมารอบนอบ ถ้ามันล้ำเข้ามาเขตเรา ก็เป็นประเพณีต้องต้อนรับน้องใหม่กันหน่อย
 
กรุงเทพฯมันเมืองหลวงของเขา ปะทะในนั้นเราเสียเปรียบ มันอยากซ่าส์ให้ออกมาข้างนอกนี่ ข้างนอกถิ่นเรา มาเท่าไหร่รับได้หมด มาโลด ยินดีต้อนรับ ยกกรุงเทพฯให้เป็นสุเทพมหานครเลย จะตั้งไครเป็นอะไรก็บริหารกันอยู่ในนั้นแหละ ส่วนนายกเราก็ยังอยู่ หน่อยราชการต่างก็ทำงานกันข้างนอก จัดเลือกตั้งไปตามปกติ ไม่ต้องสนใจมัน กกต.ไม่จัดก็ให้มหาดไทยจัด ไครจะตัดสินอะไรก็มีผลอยู่แค่ในกรุงเทพ ไม่ต้องฟัง ดูซิมันจะเอาอะไรมาบังคับใช้ ในเมื่อมันเป็นฝ่ายกบฏ
 
ตัดการลำเลียงทุกอย่างเข้า กทม. ล้อมอยู่รอบนอกนี่แหละ ถ้าสีเขียวไม่ยึดอำนาจมันทำอะไรไม่ได้หรอก ถึงยึดอำนาจ ก็สู้เต็มที่ทันที ไม่กลัว เพราะเราไม่ได้อยู่รวมกระจุกเดียวให้ยึด เลือกตั้งเสร็จ ตั้งรัฐบาลเลย ไม่ต้องฟังไครทั้งนั้น เอาไงเอากันถึงขนาดนี้แล้ว มันชัดว่าคนละฝั่งคนละอำนาจแล้ว แยกอำนาจให้ชัดเจนไปเลย คลุมเครือแบบนี้ ประเทศจะแย่ ตั้ง สสร.ร่าง รธน.ใหม่ หักด้ามพร้ากันด้วยเข่าไปเลย จะกลัวอะไร ใหนๆเขาก็ประกาศสงครามกับเราแล้ว อ่อนให้ไม่ได้หรอก


โดย  ราษฎรไทย
หนทางพิสูจน์ม้า   กาลเวลาพิสูจน์คน...
บทความข้างบนนี้ฝากให้คุณยิ่งลักษณ์โดยเฉพาะ   ส่วนหน้าที่ของประชาชนไทยต้องทำหน้าที่ปกป้องรักษา"หนึ่งสิทธิหนึ่งเสียง"ของตัวเองไว้ก่อนไม่ให้โจรมาปล้นเอาไปอีก  เพราะมันคือสมบัติอันล้ำค่าชิ้นเดียวที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด  ดังนั้นจึงต้องหวงแหนปกป้องไว้เท่าชีวิตของตัวเอง...